[FIC]UshiOi:ไล่ตาม II

posted on 02 Jun 2015 22:17 by mydiary9933
 
ไล่ตาม
pairing: Ushi*Oi
 
 
 
---------------------------------------------------------------------------------

 

 

'ฉันจะเลิกไล่ตามนายแล้ว'

 

 

 

 

คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน 


พูดจาอย่างกับว่าเขาเป็นฝ่ายถูกทิ้งอย่างงั้นล่ะ


คนอย่างนายน่ะ ต้องเป็นฝ่ายถูกฉันทิ้งต่างหาก


อุชิวากะจัง!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 



ปัง!!


เสียงลูกเสิร์ฟของโออิคาวะตกลงกระทบพื้นสนามดังกลบทุกสรรพเสียงในโรงยิม

 

...หมอนี่กำลังหงุดหงิด...

อิวาอิสึมิคิด

 

ไม่ต้องรอให้โค้ชสั่ง เอสของเซย์โจรู้หน้าที่ของตัวเองดี เขาตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อพ่อตัวดีที่ทำให้บรรยากาศทั้งสนามคุกกรุ่น

 

"โอ๊ย! ทำอะไรของนายเนี่ย อิวะจัง!" เสียงงุ้งงิ้งดังท้วงขึ้นมาทันที "ฉันกำลังซ้อมอยู่นะ ไม่เห็นเหรอ"

 

"ก็ซ้อมแต่พอดีสิวะ แล้วเห็นมั้ย ไอ้ที่แกสักแต่เสิร์ฟๆไปเนี่ย เอาท์ทั้งนั้น" คนตัวเล็กกว่าดุอีกฝ่าย แน่นอน คนดื้อในเวลาแบบนี้อย่างโออิคาวะต้องออกปากเถียงแน่

 

"ก็แค่วันนี้กะแรงพลาดนิดๆหน่อยๆเอง ไม่เห็นเป็นไรสักหน่อย" ว่าพลางหน้ามุ่ย พยายามแงะมืออีกคนออกจากเสื้อตัวเอง

 

"ถ้ามันกวนใจก็กลับไปเคลียร์กับหมอนั่นซะ วันนี้นายพอได้แล้ว" อิวาอิสึมิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"มันไม่เกี่ยวกับอุชิวากะจังสักหน่อย!" เสียงของร่างโปร่งดังขึ้นจนเกือบจะกลายเป็นตวาด ทั้งยังหลุดชื่อเอสของชิราโทริซาวะมาอีก การกระทำแบบนั้นยิ่งชี้ชัดว่าตัวอุชิจิมะคือต้นตอของปัญหากวนใจเขาจริงๆ

 

"เอาเป็นว่า วันนี้พอได้แล้ว แกกลับไปก่อนเลยไป" ป่วยการจะพูดกับคนไม่รู้ใจตัวเอง อิวาอิสึมิจึงเลิกจะสนใจ เอื้อมมือแย่งลูกวอลเล่ย์จากคนดื้อ พร้อมกับดันหลังอีกฝ่าย ไล่ออกนอกโรงยิม

 

 

 

--------------

 

 

 

สุดท้ายโออิคาวะก็ต้องยอมทำตามคำพูดของเพื่อนสนิทอย่างเสียไม่ได้

 

ขายาวๆของร่างโปร่งก้าวออกจากห้องชมรม คิ้วสีน้ำตาลขมวดแน่น มุ่ยหน้าสวยๆของตัวเอง

 

'อะไรกันล่ะ ไม่เห็นเกี่ยวกับหมอนั่นสักหน่อย'

 

พร่ำบ่นในใจพร้อมๆกับก้าวขาเดินกลับบ้าน เขาไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าตลอดหลายวันมานี่ ในห้วงความคิดของเขาอัดแน่นไปด้วยเรื่องของ'หมอนั่น'เพียงไร

 

 

...หรือเขาอาจจะรู้ตัว แค่แสร้งทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมาในใจตัวเองก็เป็นได้...

 

 

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงฝีเท้าเบาๆย่ำตามหลังของกัปตันเซย์โจว

 

โออิคาวะหยุดชะงัก

 

'นั่นปะไร สุดท้ายนายก็ตามฉันมาอยู่ดี'

ไม่รู้อะไรดลใจ ถึงทำให้เขาคิดว่าเจ้าของเสียงฝีเท้านั่นคืออุชิจิมะกันแน่

 

"เลิกตามฉันสักทีได้มั้ย! อุชิวา...." เขากลับหลังหันพร้อมกับใบหน้างอง่ำตวาดเต็มเสียง ก่อนที่ท้ายเสียงเขาจะขาดหายไป

 

 

"ขะ ขอโทษค่ะ"

 

 

เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงทุ้มต่ำอย่างที่เขาคิด

 

ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ร่างสูงใหญ่ในความทรงจำเขา

 

 

 

 

ไม่ใช่อุชิจิมะ 

 

 


 

เจ้าของเสียงฝีเท้าที่ก้าวตามเขามาคือเด็กสาวต่างโรงเรียน มือของเธอถือถุงขนมมาด้วย คิดว่าคงจะเอามาให้เขาแน่

 

"....อะ ขอโทษนะ" กว่าเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนจะหาเสียงของตัวเองเจอก็ต้องใช้เวลาพักใหญ่ "ฉันนึกว่าเธอเป็นอีกคนน่ะ ขอโทษจริงๆนะ"

 

"มะ ไม่หรอกค่ะ ฉันผิดเอง ที่ตามมาไม่บอกไม่กล่าว" เด็กสาวส่ายหน้าวืดๆ น้ำเสียงยังคงเครียดเกร็ง บางทีอาจจะยังตกใจไม่หายกับเสียงตวาด

 

สุดท้ายเขาก็ขอโทษอีกฝ่ายซ้ำอีกครั้ง รับของในมืออีกฝ่ายมา แล้วเดินกลับบ้าน

 

 

...งี่เง่าชะมัด...

แบบนี้ก็เหมือนกับฉันคาดหวังว่าหมอนั่นตามฉันมาน่ะสิ

 

โออิคาวะสบถด่าตัวเองในใจ

 

 

--------------------------------------------------------

ขอสารภาพบาป

ที่เขียนมาทั้งหมดนี่เพื่อจะเขียนช่วงที่โออิหันมาเหวี่ยงผิดคนเท่านั้นแหละค่ะ(...)

ฮือ มันก๊าวออก ไม่คิดว่าก๊าวเหรอคะ!?

*พอเถอะ*

 

 

[FIC]UshiOi:ไล่ตาม I

posted on 01 Jun 2015 23:40 by mydiary9933
 
ไล่ตาม
pairing: Ushi*Oi
 
-------------------------------------------------------------------
 
เคยได้ยินรึเปล่า?
 
 
คนเราเมื่อทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งซ้ำๆกันเป็นเวลา21วัน มันจะกลายเป็นความเคยชิน
 
 
โออิคาวะเองก็เช่นกัน
 
เขาถูกตามตื้อโดยคนจริงจังแต่ซื่อบื้อมาเป็นเวลานานกว่าสามเดือนแล้ว
เขาคิดว่ามันน่ารำคาญและน่าเบื่อหน่ายมาก
แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาเริ่มเคยชินกับการที่มีคนหน้าตายมาคอยเดินตาม พร้อมกับเอ่ยทุกครั้งที่พบหน้ากันว่า 'คบกับฉัน'
 
ถึงอย่างนั้น โออิคาวะ ก็ยังคงเป็นโออิคาวะ
 
แน่นอน 
 
เขาปฏิเสธ
 
ปฏิเสธคนคนนั้นมาตลอด
ปฏิเสธเสียจนมันกลายเป็นนิสัย
 
อาจเป็นเพราะเขาเกลียดอัจฉริยะ อาจเป็นเพราะเขาพาลที่แพ้
หรืออาจเพราะเขาแค่หงุดหงิดกับคำสารภาพรักแสนห่วยแตกของอีกคน
ทำให้เขาไม่สามารถญาติดีกับอีกฝ่ายได้เลย
 
 
 
 
วันนี้เองก็เช่นกัน
 
โออิคาวะ โทรุ ปั้นหน้าบูดบึ้งเตรียมรอรับมือกับคนซื่อบื้ออย่างอุชิจิมะ วากะโทชิตามความเคยชิน
เขาเตรียมจะพูดคำปฏิเสธซ้ำๆเหมือนกับสามเดือนที่ผ่านมา
เขาเตรียมจะเดินหนีอีกคนอย่างเย็นชาเหมือนกับทุกครั้ง
 
ทว่า...
 
 
 
 
 
 
"ฉันจะเลิกไล่ตามนายแล้ว"
 
 
 
 
 
คำพูดไม่คาดฝันที่หลุดออกจากปากอุชิจิมะทำให้โออิคาวะเบิกตากว้าง ไร้ร่องรอยของการล้อเล่นในดวงตาสีนิลของอีกฝ่าย แน่ล่ะ คนแบบอุชิจิมะอาจไม่รู้จักการล้อเล่นด้วยซ้ำ
 
นั่นทำให้โออิคาวะจนคำพูดไปชั่วขณะ
 
ทั้งที่เป็นคำพูดที่เขารอคอยมาตลอด
ทั้งที่เขาควรจะดีใจที่ชีวิตปกติของเขาจะได้กลับมาเสียที
ทั้งอย่างนั้น... กลับได้ยินเสียงบางอย่างแตกร้าวในใจ
 
จะด้วยทิฐิ หรือด้วยไม่อยากรับฟังความรู้สึกของตัวเอง เขาแค่นยิ้มออกมาก่อนจะบอกเอสของชิราโทริซาวะด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
 
"แหม ฉันก็รอนายพูดคำนี้มาตั้งนาน อุชิวากะจัง!"
 
โดยไม่รอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย โออิคาวะหมุนตัวเดินหนีโดยทิ้งร่างสูงโปร่งไว้เบื้องหลังทันที
 
------------------------------------------------
 
มาระบายความเพ้อเจ้อให้เป้นหลักเป็นแหล่งค่ะ(?)
อันนี้เคยแปะไว้ในทวิตแล้วนิดหน่อย(?)
เป็นฟิคที่เกิดจากความคิดที่ว่า ถ้าโออิคาวะกลายเป็นฝ่ายไล่ตามอุชิวากะแทนจะเป็นยังไงนะ น่ะค่ะ
 
ภาษาอาจจะไม่ได้ดีเท่าไหร่ ยังไงก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ ;; ;;
ไม่ค่อยได้เขียนฟิคเท่าไหร่ ให้วาดโดก็ไม่ค่อยจะอึด *โฮ*
 
เอาจริงๆเราเมนหลายอย่างมาก *ก๊าก*
แต่ไม่ค่อยเห็นฟิคอุชิโออิเท่าไหร่เลยมาขยายขอนไม้ค่ะ(เอ๊ะ รึว่าไม้จิ้มฟัน *ฮือ*)
จริงๆอุชิโออิน่ะ อร่อยมากนะคะทุกคน *โดนชก*
(แต่โออิอิวะก็อร่อยไม่แพ้กัน *แฮ่ก*)
(คาเกฮินะก็ด้วย TqT)
 
/สรุปนี่มาทำอะไรกันแน่55555555
 

edit @ 2 Jun 2015 00:14:38 by WanWhan

[MCA]The Black Card

posted on 10 Sep 2014 22:00 by mydiary9933
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

______________________________________________________
 
ส่งการบ้านค่ะ YvY
เผามาก ต้องขอโทษจริงๆค่ะ
ช่วงนี้งานเยอะมาก การบ้านเอย สอบเอย *กระอั่ก*
จริงๆพรุ่งนี้ก็มีสอบด้วย
 
ขออนุญาตส่งเป็นภาพตัวละครประกอบการอธิบายแทนนะคะ
#แค่นี้ก็หนีงานมาสุดๆแล้ว แง
 
----------------------------------------------------------------------------------------------
 
สวัสดีทุกคน ฉันอัล
วันนี้จะขอมาเล่าเหตุการณ์คร่าวๆแล้วกันเนอะ?
*ยิ้ม*
 
 
 
 
แรกสุดเลย ระหว่างซุ่มอยู่บนต้นไม้ฉันก็ได้เจอกับเด็กซ์
เราคุยอะไรกันนิดหน่อย
อ๊ะ ใช่ แหย่หมอนั่นเล่นนิดหน่อยด้วย (...)
แต่แหม หมอนั่นเนี่ย ไม่ค่อยเล่นด้วยเลย เสียใจจัง
 
 
(รู้สึกว่าเคเจวาดยากมาก ถ้าวาดผิดขออภัยด้วยนะคะYvY)
วันต่อมาระหว่างที่เดินหาที่ซุ่มใหม่ๆบนเกาะฉันก็เจอกับ เคเจ
ก่อนหน้านี้เราไม่เคยคุยกันหรอก แต่ฉันก็พอจะได้ยินเรื่องของหมอนั่นมาบ้าง
บอกตามตรง รู้สึกซวยเป็นบ้า
ฉันสู้กับเคเจ
อืม... โอเค ก็ได้ มันช่วยไม่ได้นี่นา ฉันไม่ถนัดสู้ระยะประชิดเท่าไหร่อยู่แล้ว
เหมือนกับว่าโดนอัดฝ่ายเดียวยังไงก็ไม่รู้
ชิ พูดแล้วก็หงุดหงิด(...)
อ้อ แต่ฉันรอดมาได้ด้วยการแกล้งโยนไพ่ปลอมให้หมอนั่นแล้ววิ่งหนีน่ะ
อะไรนะ? ขี้ขลาด?
เฮ้ การหนีเนี่ยเป็นหนึ่งในกลยุทธ์ของสามก๊กเชียวนะ 
 
พอทิ้งระยะห่างมาได้สักพัก
ฉันก็หยุดลงใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งเพื่อหาที่นั่งทำแผล
แล้วฉันก็ได้เจอกับ เมล
 
 
กับเธอคนนี้ฉันก็ไม่เคยได้เจอกันตรงๆหรอก
แต่ก็พอจะรู้จักหน้าค่าตาอยู่บ้าง
ยัยนี่ขี้ตื๊อผิดคาด เสนอตัวช่วยทำแผลอยู่นั่นแหละ
แต่ฉันไม่ได้ให้เธอทำแผลให้
เพื่อตัดรำคาญ ฉันเลยพันแผลลวกๆซะแล้วลุกเปลี่ยนที่
 
 
พอเดินไปเรื่อยๆก็ไปเจอกับยูเลียนเข้า
เห็นหน้าหมอนี่ในเวลาแบบนี้นี่จะว่าไงดีนะ? 
หงุดหงิดนิดหน่อยกับรอยยิ้มหมอนั่น
เราตกลงอะไรกันนิดหน่อย แลกกับยูเลียนทำแผลให้
 
วันที่สามไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเท่าไหร่
เพราะบาดเจ็บฉันเลยตัดสินใจซุ่มเงียบๆ ไม่ได้เจอกับใครเข้า
 
สุดท้ายแล้วก็รักษาการ์ดของตัวเองไว้ได้
ถึงจะไม่เจอตัวคนที่ฉันต้องชิงการ์ดก็เถอะ
*ไหวไหล่เบาๆ*
-----------------------------------------------------------------------
 
จบแล้วค่ะ
แง ขอโทษที่ส่งเป็นแบบนี้นะคะ
ยังไงก็ขอตัวไปอ่านหนังสือ ปั่นการบ้าน ปั่นงานก่อนล่ะค่ะ
*น้ำตานองบลอค*